Organizacja procesu edukacyjnego ma na celu zachęcić dzieci do nauki tego, co je interesuje, co wynika z ich potrzeb, co jest zgodne z ich własnym „tempem”, bez „szufladkowania”, zmierzając do osiągnięcia jak najlepszych wyników. Ma ona charakter całościowy, który dotyczy treści, form pracy i oceny. Jest sposobem kształcenia, mającym na celu pokazanie związków między różnymi dziedzinami edukacyjnymi oraz ukazanie nauki jako całości. 


Taka organizacja procesu edukacyjnego wymaga spełnienia poniższych zasad:

  1. Stworzenie uczniom możliwości sprzyjających intensywnemu, wszechstronnemu rozwojowi w oparciu o aktywność twórczą, samopoznanie, poszukiwanie, rozwijanie zdolności i zainteresowań;
  2. Rozwój dziecka, jego autentyczny, naturalny sposób bycia;
  3. Pracę w ramach modułów preferujących metody zabawy, sztuki, pedagogiki artystycznej oraz stosujących inne – również niekonwencjonalne – formy i metody stymulacji rozwojowej;
  4. Wspieranie świadomości własnych przeżyć, emocji oraz potrzeb jako nieodłączny proces  w edukacji i wychowaniu, który pozwala swobodnie rozwijać ciekawość, motywację i satysfakcję ze zdobytych doświadczeń i wiedzy.
  5. Wspieranie i modelowanie sposobów autoregulacji emocjonalnej oraz konstruktywne radzenie sobie z emocjami towarzyszącymi aktywnym metodom edukacji i współpracy z innymi.
  6. Naukę nawiązywania kontaktów z rówieśnikami, budowania satysfakcjonujących relacji, wzmacniania poczucia własnej wartości, współpracy i rozwiązywania konfliktów, czyli tego wszystkiego, co jest niezbędne w dorosłym życiu;
  7. Dostatecznie bogate środowisko życia, absorbujące i pobudzające do działania. 
     

W szkole tworzone są warunki wspomagające pracę nauczyciela i jednocześnie dające uczniowi pole do samodzielnego działania:

  1. Interaktywność – przygotowanie środowiska prowokującego do podejmowania aktywności badawczej.
  2. Wkomponowanie w otoczenie strategii edukacyjnych – tworzenie możliwości samodzielnego uczenia się. Takie rozwiązania odnajdziemy również w filozofii C. Freineta, a dzięki środkom multimedialnym, stosując strategie opierające się na rekonstrukcji oraz symulacji, możliwe staje się poznawanie bardziej złożonych zjawisk w ich naturalnym kontekście. Związane jest to z wyrafinowanym wyposażeniem otoczenia ucznia.
  3. Elementy pracy laboratoryjnej i zespołowej – to styl pracy, który łączy cechy pracy w grupie i indywidualnej działalności badawczej. W wymiarze materialnym styl ten wymaga odmiennego od typowego dla polskich klas szkolnych sposobu zaaranżowania przestrzeni i wyposażenia sali. Praca laboratoryjna ma charakter pogłębionej aktywności, skierowanej na przedmiot uwagi, jest procesem łączącym różne elementy badania naukowego: zdobywanie i rejestracja informacji, formułowanie przypuszczeń, samodzielne eksperymentowanie. W pracy laboratoryjnej podstawowe znaczenie ma komunikacja między uczniami, zorientowana na ustalanie rezultatów badawczych i dyskusję na temat osiągniętych wyników.
  4. Środowisko uczenia – miejsce kształtowania umiejętności społecznych, które budowane są w odmienny sposób niż w sytuacji, kiedy dominującą rolę w sterowaniu czynnościami uczniowskimi sprawuje nauczyciel.
  5. Środowisko miejsca – zainteresowanie wszystkich uczestników tworzących scenę wspólnej uwagi, stanowiące społecznie podzielaną rzeczywistość pomiędzy światem percepcyjnym a językowym.